|
Ders kitabı
|
AB Uyum Süreci ve STK’lar. 2004. İstanbul: Tarih Vakfı.
Ahunbay, Z. 2019. Kültür Mirasını Koruma İlke ve Teknikleri. İstanbul: Yem.
Balıkçı, Ş. (2024). Uygulamalı Halk Biliminin Kent Turizmine Katkısı: Mardin Örneği. Motif Akademi Halkbilimi Dergisi, 17(45), 186-201.
Demir, S. 2012. Kültürel Bellek, Gelenek ve Halk Bilimi Müzeleri. Millî Folklor, 24(95):184-193.
Göz, S., & Güneröz, C. (2023). Müzelerin Gücü: Sürdürülebilir Çevre, Kalkınma ve Çeşitlilik Stratejileri İçin Ekomüzeler. Milli Folklor, 18(139), 5-17.
Gülüm, E. 2018. “Dijital İletişim Teknolojileri Aracılı Bir Folklorik Deneyim Alanı Olarak Sanal Ortam”. Millî Folklor 119 (2018): 127-139.
Kara, Ç. 2011. Turistik Ticari Halkbilimsel Ürünler ve Beypazarı. Milli Folklor, 23(89):54-65.
Oğuz, Ö. 2002. Küreselleşme ve Uygulamalı Halkbilimi. Ankara: Akçağ.
Özdemir, N. 2003. “Müze-Çocuk İlişkisi ve Çocuk Kültürü Merkezi ile İlgili Bazı Değerlendirmeler” Türkiye’de Halkbilimi Müzeciliği ve Sorunları Sempozyum Bildirileri, Ankara: Gazi Üniversitesi, THBMER Yayını, 126-147.
Yıldırım, İ. (2013). “Etnografik alan çalışmasında görüntü kaydının kullanımı”. Milli Folklor, 25(97):111-121.
|