|
1 |
Biyolojik kontrolün temel prensiplerini analiz eder ve kimyasal mücadele yöntemleriyle avantaj/dezavantaj açısından karşılaştırır.
|
|
2 |
Parazit kontrolünde kullanılan ana biyolojik ajan gruplarını (nematofag mantarlar, predatör böcekler, parazitoitler, bakteriler ve virüsler) ve hedef parazit spektrumunu sınıflandırır.
|
|
3 |
Biyolojik ajanların parazitleri yok etme mekanizmalarını (enzimatik parçalama, mekanik tuzak kurma, toksin salgılama vb.) hücresel düzeyde açıklar.
|
|
4 |
Biyolojik kontrol yöntemlerinin, aşı ve antelmintik uygulamalarıyla birlikte "Entegre Zararlı Yönetimi" stratejilerine nasıl entegre edileceğini kurgular.
|
|
5 |
Biyolojik ajanların sahadaki başarısını etkileyen çevresel faktörleri (sıcaklık, nem, gaita yapısı) ve ekolojik dengeleri değerlendirir.
|
|
6 |
Parazitlerde gelişen antelmintik/akarisit direncinin (rezistans) kırılmasında veya yönetilmesinde biyolojik mücadelenin rolünü tartışır.
|
|
7 |
Biyolojik kontrol ajanlarının üretim, saklama ve sahada uygulama yöntemlerini (spor dozajı, salım zamanlaması) belirler.
|
|
8 |
Biyolojik mücadelenin hedef dışı organizmalara olası etkilerini, biyogüvenlik risklerini ve yasal kullanım prosedürlerini analiz eder.
|
|
9 |
|
|
10 |
|